هیچ یک از این مقررات PVC را محدود نمی کند. آنها موادی را محدود می کنند که برخی از آنها می توانند در ترکیب PVC وجود داشته باشند.

یک خریدار درخواست یک اعلامیه مواد محدود می کند. تامین کننده یکی را می فرستد. سند با سه یا چهار نام مقررات می رسد و هر دو طرف ادامه می دهند.

دلیل اینکه این مورد سزاوار توجه بیشتر است این است که سه نامی که معمولاً روی آن اسناد چاپ می‌شوند موارد مختلف را محدود می‌کنند، برای محصولات مختلف اعمال می‌شوند و در زمان‌بندی‌های مختلف به‌روزرسانی می‌شوند. یک برگه که همه آنها را فهرست می کند خلاصه ای از چندین پاسخ مختلف است و خلاصه ها دقیقاً جزئیاتی را که پاسخ ها را قابل استفاده می کند از دست می دهند.

مواد درگیر آنهایی هستند که در یک ترکیب وجود دارند نه در پلیمر، که موضوع راهنمای ما استآنچه در واقع در یک ورق پی وی سی وجود دارد. همه چیز زیر به آن افزودنی ها مربوط می شود تا خود PVC.

این تمایز به نظر می رسد واهی است و نیست. تعیین می‌کند که چه مقرراتی برای یک محصول خاص اعمال می‌شود و کدام یک به دلیل درخواست کسی آن را نقل می‌کند.

قانون مواد محدود شده مواد شیمیایی را تنظیم می کند. فهرستی از موادی را تولید می کند که ممکن است بالاتر از یک آستانه وجود نداشته باشند یا در برنامه های خاص مورد استفاده قرار نگیرند. پی وی سی در هیچ یک از این لیست ها وجود ندارد و هرگز هم نبوده است. آنچه فهرست ها شامل نرم کننده های خاص، تثبیت کننده های خاص، رنگدانه های خاص، و فلزات سنگین خاص است که ممکن است در افزودنی های مورد استفاده برای ساخت یک ترکیب قابل استفاده وجود داشته باشد.

پلیمر در سراسر محدوده یکسان است. موقعیت انطباق با آنچه به آن اضافه می شود تعیین می شود.

نتیجه عملی این است که یک بیانیه عمومی مبنی بر اینکه یک ماده با مقررات مطابقت دارد ناقص است، به همان ترتیب که درجه اشتعال پذیری بدون ضخامت ناقص است. یک قاعده را بدون نام بردن از شیء مورد استفاده قرار داده است.

بیشتر اسنادی که اعلامیه‌های انطباق نامیده می‌شوند، بیانیه‌ها هستند، نه نتایج آزمایش، و زمانی که مشکلی پیش می‌آید، تفاوت مهم است.

یک اعلامیه معمولی می گوید که تامین کننده، تا جایی که می داند، تایید می کند که محصول حاوی مواد فهرست شده بالاتر از حد مجاز نیست. آنچه در پس این جمله قرار دارد، اطلاعاتی است که از فروشندگان مواد خام خود تأمین‌کننده جمع‌آوری شده، مونتاژ شده و به آنها منتقل می‌شود. در اکثر موارد هیچ آزمایشی روی تخته تمام شده انجام نشد.

ضعف عملی مسیر اعلامی این است که به یک زنجیره بستگی دارد. سازنده تخته به تامین کننده ترکیب متکی است، که به تامین کنندگان مواد افزودنی متکی است که به منابع مواد خام خود متکی هستند. هر لینک جایی است که می توان یک ماده را بدون اینکه به کسی در بالادست گفته شود معرفی کرد. این همان مشکل نمایان بودن زنجیره تامین است که تأیید ادعاهای محتوای بازیافتی را دشوار می کند، که در راهنمای ما به آن پرداخته شده است.محتوای بازیافتی در ورق پی وی سی.

هیچ کدام از اینها اعلامیه ها را بی ارزش نمی کند. این به آن‌ها بیانیه‌ای در مورد یک فرآیند می‌دهد تا بیانیه‌ای در مورد یک محصول، و توضیح می‌دهد که چرا تامین‌کننده‌ای که ترکیب خود را تولید می‌کند می‌تواند اعلامیه قوی‌تری نسبت به کسی که ترکیب را خریداری می‌کند و آن را خارج می‌کند، ارائه دهد.

لیست نامزد موادی که نگرانی بسیار بالایی دارند، یک سند ثابت نیست. این فهرست به صورت دوره‌ای به‌روزرسانی می‌شود که مواد مورد ارزیابی و اضافه قرار می‌گیرند، و این فهرست از زمانی که برای اولین بار منتشر شد، رشد قابل توجهی داشته است.

این عواقبی دارد که بارها خریداران را جلب می کند. بیانیه ای که سه سال پیش صادر شد، در برابر این فهرست همانطور که سه سال پیش بود ارزیابی شد. موادی که از آن زمان به بعد اضافه شده بود، مورد توجه قرار نگرفتند، نه به این دلیل که کسی بی احتیاطی کرده بود، بلکه به این دلیل که هنوز شناسایی نشده بود.

دومین موضوع زمان بندی وجود دارد که به طور خاص خریداران اروپایی را تحت تاثیر قرار می دهد. مقالاتی که حاوی یک ماده فهرست کاندید بالاتر از حد آستانه غلظت هستند، وظیفه دارند آن اطلاعات را در زنجیره تامین مخابره کنند، و به طور جداگانه این الزام وجود دارد که مقالات خاصی را به یک پایگاه داده مرکزی اطلاع دهند. هر دو وظیفه به کالایی که در بازار عرضه می شود، مربوط می شود، به این معنی که ارزیابی باید در زمان هر حمل و نقل و نه در زمان سفارش اصلی جاری باشد.

آستانه غلظت ارزش درک دارد زیرا اغلب تصور می شود که بسیار کوچکتر از آن چیزی است که هست. وزن آن یک دهم درصد است و در سطح کالا به جای کل محموله اعمال می شود. این یک کمک هزینه معنی دار است و دلیل آن است که بسیاری از اظهارنامه ها بدون صلاحیت ارائه می شوند. همچنین به این دلیل است که یک اعلامیه باید مبنایی را که بر اساس آن آستانه اعمال شده است بیان کند، زیرا در یک مجموعه پیچیده، پاسخ به نحوه تعریف مقاله بستگی دارد.

اعلامیه بیانیه ای در مورد یک فرمول در یک نقطه از زمان است. فهرستی که با آن سنجیده شد مشخص می کند که آن بیانیه چه چیزی را پوشش می دهد.

RoHS ده ماده را محدود می کند. اکثر آنها به طور مستقیم به PVC مربوط می شوند. با این حال، خود این مقررات برای دسته بندی محصولاتی اعمال می شود که مصالح ساختمانی به آن تعلق ندارد.

این در جایی که یک جزء PVC بخشی از یک محصول الکتریکی بزرگتر را تشکیل می دهد، بسیار اهمیت دارد. در آن صورت RoHS واقعاً اعمال می‌شود، و فهرست مواد به جای تشریفات، به یک نیاز واقعی تبدیل می‌شود. جایی که PVC یک پانل دیواری، یک تخته سقف یا یک پروفیل حصاری است که به عنوان مصالح ساختمانی فروخته می شود، اینطور نیست.

گزاره 65 از جهت دیگر دارای ویژگی مشابهی است. اغلب به عنوان یک الزام انطباق توصیف می شود در حالی که در واقع یک الزام هشدار است. محصولی که حاوی یک ماده فهرست شده بالاتر از سطح بندر امن باشد، منعی برای فروش ندارد. فروشنده موظف است هشدار دهد. در جایی که یک پروژه انطباق با Prop 65 را مشخص می کند، باید مشخص شود که آیا هدف یک هشدار، آستانه یا چیز دیگری است، زیرا خود مقررات فقط اولین مورد را ارائه می دهد.

موقعیت انطباق یک ترکیب PVC توسط چهار چیز تعیین می شود و هر چهار گزینه انتخابی هستند که در مرحله فرمولاسیون انجام می شوند.

سؤال per{0}} و ماده پلی فلوروآلکیل دوباره متفاوت است، زیرا این یک مشکل PVC شناخته شده مانند فتالات ها نیست. دشواری آن تعریف است. کلاس گسترده است، مرزها هنوز در حوزه های قضایی مختلف حل می شوند، و پاسخ صادقانه به این سوال مستلزم دانستن اینکه آیا هر ماده فلوئوردار در هر جایی از زنجیره افزودنی ظاهر می شود یا خیر. برای اکثر تولیدکنندگان این یک تحقیق زنجیره تامین است تا یک واقعیت فرمول.

در جایی که یک پروژه یک عبارت per{0}} و ماده پلی فلوئوروآلکیل را درخواست می کند، باید پرسید که چه تعریفی استفاده می شود. پاسخ‌هایی که در برابر تعاریف مختلف داده می‌شوند قابل مقایسه نیستند و عرضه‌کننده‌ای که پاسخ می‌دهد محصولش هیچ کدام را ندارد، ممکن است به سؤال محدودتری نسبت به سؤالی که پرسیده شده پاسخ دهد.

در جایی که از تست استفاده می شود، انتخاب روش تعیین می کند که به چه سوالی پاسخ داده می شود. دو مورد از رویکردهای رایج اغلب با هم اشتباه گرفته می شوند.

محدودیت دومی وجود دارد که برای هر روش آزمایشی به طور یکسان اعمال می شود. گزارش آزمایش موادی را پوشش می‌دهد که به آن دستور داده شده است به دنبال آن باشند. این پاسخ به یک سوال تعریف شده است، نه یک مجوز کلی. گزارشی که تعداد انگشت شماری از ترکیبات خاص را فهرست می کند به شما می گوید که آن ترکیبات بالاتر از حد گزارش دهی در آن نمونه شناسایی نشده اند و چیزی فراتر از آن وجود ندارد.

روش و فهرست مواد با هم انتخاب می شوند. یک نتیجه تنها به اندازه مجموعه ترکیباتی است که از آزمایشگاه خواسته شده است پیدا کند.

نمایندگی نمونه سومین متغیر است. یک گزارش آزمایشی نمونه ارسال شده را توصیف می کند و اینکه آیا آن نمونه منعکس کننده موادی است که واقعاً ارسال شده است بستگی به نحوه ترسیم آن دارد. در جایی که شواهد انطباق بر روی چندین محموله تکیه می شود، این سوال ارزش دارد که مستقیماً با تامین کننده مطرح شود و چارچوب گسترده تری برای ارزیابی ادعاهای سازنده در راهنمای ما ارائه شده است.بررسی قابلیت سازنده برد.

اعلامیه‌ای که می‌توان از آن دفاع کرد، زمانی که به چالش کشیده می‌شود، شامل شش چیز است، و بیشتر آنها هزینه‌ای برای افزودن ندارد.

مورد ششم موردی است که ارزش فشار دادن را دارد. در مواردی که یک برنامه کاربردی شامل تماس با غذا، استفاده پزشکی، تجهیزات الکتریکی یا یک محصول ساختمانی تنظیم شده باشد، اعلامیه مواد محدود شده یک ورودی در میان چندین مورد است و نه کل موقعیت انطباق. تأیید تماس با غذا در واقع چه مواردی را پوشش می دهد و چرا این سؤال با این سؤال متفاوت است، در راهنمای ما آمده استمطابقت با برد پزشکی و آنتی باکتریالو در بررسی اجمالی گواهینامه در قطعه ما در موردگواهینامه های مصالح ساختمانی PVC.

برای واردکنندگانی که این مورد را در یک محدوده محصول مدیریت می‌کنند، رویکرد عملی این است که هر بار همان شش مورد را درخواست کنند و آنها را با تاریخشان در پرونده نگه دارند. پوشه ای از اعلامیه های دارای تاریخ یک موقعیت انطباق قابل مدیریت است. پوشه ای از عبارات بدون تاریخ که می گوید سازگار است مجموعه ای از اسناد است که نمی توان آنها را برای پوشش چیزی خاص نشان داد.