یک مستاجر بالاتر از شخص دیگری به یک آپارتمان جدید نقل مکان می کند و ظرف یک هفته شکایت می رسد. نه در مورد موسیقی، نه در مورد صداها. در مورد قدم ها کف کاملاً عالی به نظر می رسد و عملکرد عالی دارد و هر مرحله را به سقف زیر منتقل می کند.

این شایع ترین شکایت صوتی در ساختمان های مسکونی است و تقریباً هرگز با تغییر محصول کفپوش حل نمی شود. رامحدوده کفپوش SPCیک محصول هسته سفت و سخت است و هسته های صلب ضربه را به طور موثر منتقل می کنند. چیزی که نتیجه را تغییر می دهد مونتاژ زیر و اطراف زمین است، نه خود تخته.

بررسی اینکه کدام قسمت از مجموعه انجام می دهد تنها راه برای تعیین طبقه ای است که در واقع ساکت باشد، نه طبقه ای که ادعای آکوستیک داشته باشد.

آکوستیک صدایی را که در هوا حرکت می کند از صدایی که در ساختار حرکت می کند جدا می کند. این تمایز اهمیت دارد زیرا یک طبقه تقریباً هیچ تأثیری روی اولی ندارد و تأثیر زیادی روی دومی دارد.

صدای معلق در هوا توسط جرم متوقف می شود. پلانک SPC بسیار کم است، به همین دلیل است که تقریباً هیچ کمکی به عملکرد هوابرد نمی کند.

سر و صدای هوا عبارت است از گفتار، تلویزیون، موسیقی. چیزی که جلوی آن را می گیرد جرم و هواگیری است. یک تخته SPC شش- میلی‌متری، کسری از وزن یک دال بتنی یا سطحی است، بنابراین یک پوشش کف از هر نوعی که باشد کمک بسیار کمی به کاهش هوا می‌کند. اگر شکایت مربوط به شنیدن مکالمه همسایه از کف است، راه حل در ساختار و سقف زیر است، نه در سطح بالا.

صدای ضربه عبارت است از رد پا، اجسام افتادن، جابجایی اثاثیه. این انرژی به عنوان انرژی مکانیکی به سازه می رسد و به عنوان ارتعاش در ساختمان حرکت می کند تا به عنوان صدا در هوا. اینجا جایی است که پوشش کف اهمیت دارد و یک مشخصات می تواند واقعاً نتیجه را تغییر دهد. تقریباً هر شکایت صوتی در مورد کفپوش یک شکایت صدای ضربه است و تقریباً هر ادعای محصول صوتی در مورد کفپوش یک ادعای صدای ضربه است.

یک هسته SPC یک ترکیب متراکم از پودر سنگ آهک و رزین پی وی سی است که معمولاً حدود دو گرم در سانتی متر مکعب است. این چگالی نقطه فروش اصلی محصول برای مقاومت در برابر فرورفتگی و ثبات ابعادی است. همچنین دلیل این است که از نظر آکوستیک نابخشودنی است.

یک سطح سخت، متراکم و خوب{0}}به جای جذب، انرژی ضربه را به ساختار منتقل می کند.

به این فکر کنید که وقتی پاشنه پا به زمین برخورد می کند چه اتفاقی می افتد. انرژی باید به جایی برود. یک سطح نرم تغییر شکل می دهد و مقداری از انرژی درون ماده به گرما تبدیل می شود. یک سطح صلب تغییر شکل نمی دهد، بنابراین انرژی تقریباً بدون تغییر از آن عبور می کند و به عنوان یک ضربه مکانیکی به زیرلایه می رسد. هر چه مجموعه متراکم تر و محکم تر باشد، انتقال کارآمدتر می شود.

این یک نقص در SPC نیست. این همان ویژگی است که باعث می شود کف در برابر فرورفتگی های پایه های مبلمان مقاوم باشد و به اندازه کافی پایدار باشد که بی نظمی های کوچک را بدون کف تخته سه لا بپوشاند. یک طبقه نمی تواند هم زیر پای صندلی سفت باشد و هم در زیر ردپا سازگار باشد. این دو الزام در جهت مخالف هستند و محصول باید یکی را انتخاب کند.

نتیجه برای مشخصات ساده است. از آنجایی که برد نمی تواند ضربه را جذب کند، جذب باید در جای دیگری از مجموعه اتفاق بیفتد. این همان چیزی است که لنت پشتی و زیرانداز برای آن است و به همین دلیل است که ضخامت تخته متغیری نیست که میزان صدای کف را تعیین کند.

بسیاری از تخته های SPC با یک پد فوم IXPE که از قبل در کارخانه وصل شده- عرضه می شوند. معمولاً در یکی از سه ضخامت ارائه می شود و خریداران اغلب تصور می کنند ضخیم ترین گزینه ساکت ترین کف را می دهد. این فرض نیمه درست و نیمی گران است.

پد از قبل وصل شده صدای ضربه را کاهش می دهد و احساس زیر پا را نرم می کند. این یک کف هسته سفت و سخت را به یک سیستم صوتی تبدیل نمی کند.

این پد با وارد کردن یک لایه نازک و سازگار بین هسته سفت و سخت و زیرلایه کار می کند. انرژی ضربه ای که به پد می رسد قبل از ورود به سازه تا حدی جذب می شود. یک پد یک- میلی متری این کار را بسیار کم انجام می دهد. یک بالشتک دو- میلی متری کارهای بیشتری انجام می دهد. رابطه واقعی است و متواضع است.

مزیت-این است که فوم فشرده می‌شود. یک پد ضخیم‌تر در زیر یک هسته سفت و سخت به کف جایی می‌دهد تا حرکت کند، و حرکت در مفاصل همان چیزی است که باعث خرابی قفل کلیک-می‌شود. یک پد دو{4} میلی متری روی یک بستر صاف و سالم خوب است. همان بالشتک روی یک دال با یک حفره دو{6} میلی متری به طور ناهموار فشرده می شود و در نهایت محل اتصال بالای حفره باز می شود.

همچنین یک اشتباه رایج و قابل اجتناب وجود دارد که ارزش نامگذاری را دارد. اگر تخته ها با یک پد از قبل نصب شده وارد شوند، اضافه کردن زیرانداز دوم در محل ارتقاء نیست. دو لایه سازگار تحت بار رفتار غیرقابل پیش بینی دارند و نتیجه معمولاً کفی است که نرم به نظر می رسد، به نظر می رسد توخالی است و شکاف ایجاد می کند. پد بخشی از مجموعه ای است که سازنده آزمایش کرده است. افزودن به آن، هر آنچه را که آزمایش ثابت کرد، باطل می کند.

همان تخته SPC که روی یک دال بتنی و روی تیرچه های چوبی گذاشته شده است، دو نتیجه صوتی کاملاً متفاوت ایجاد می کند. هیچ چیز در مورد تخته تغییر نکرده است.

جزئیات محیطی بخشی از مجموعه آکوستیک است. کفی که دیوار را لمس می کند، لایه زیرین را به طور کامل دور می زند.

یک دال بتنی سنگین و سفت است و انرژی ضربه را ضعیف جذب می کند اما به آرامی آن را منتقل می کند. ساختار کف چوبی سبک‌تر و انعطاف‌پذیرتر است و به ضربه متفاوت‌تر پاسخ می‌دهد. یک طبقه شناور بر روی هر یک به عنوان یک سیستم رفتار می کند و عملکرد سیستم را نمی توان به تنهایی از روی مواد سطحی پیش بینی کرد.

جداسازی محیطی قسمتی است که نادیده گرفته می شود و بیشترین اهمیت را دارد. یک طبقه شناور قرار است از دیوارها و از هر عنصر ثابتی که با آن برخورد می کند جدا شود. اگر تخته‌ها محکم به گوشه‌ای فشار داده شوند، یا اگر یک رکاب از روی زمین پیچ خورده باشد، انرژی ضربه مسیری را در اطراف لایه زیرین قرار می‌دهد و مستقیماً وارد سازه می‌شود. زیرانداز هنوز آنجاست. به سادگی در حال دور زدن است.

به همین دلیل است که خرابی های صوتی در طبقات جدید اغلب در جزئیات به جای یک ماده ردیابی می شوند. آستانه دری که شکاف بین دو اتاق را پر می کند، یک جزیره آشپزخانه که از میان تخته ها ثابت شده است، یک لوله رادیاتور که بدون جداسازی از آن عبور می کند. هر کدام یک اتصال سخت است و هر یک مقدار قابل توجهی از کار انجام شده در جای دیگر را خنثی می کند.

ادعاهای آکوستیک زیرین معمولاً به صورت یک رقم بیان می شوند. درک آنچه آن شکل توصیف می کند، تفاوت بین مشخصات و امید است.

یک شکل آزمایشگاهی زیره را توصیف می کند. یک شکل میدانی ساختمان را توصیف می کند. مشخصات معمولاً بر خلاف اولی نوشته می شود و در مقابل دومی قضاوت می شود.

یک شکل دلتا Lw در یک طبقه مرجع در آزمایشگاه اندازه گیری می شود و زیر آن دقیقاً همانطور که سازنده مشخص می کند نصب می شود. این به شما می گوید که زیرانداز در شرایط ایده آل چه کمکی می کند. این به شما نمی گوید که آپارتمان تمام شده به چه چیزی می رسد، زیرا این بستگی به دال، سقف زیر، مسیرهای کناری دیوارها و کیفیت نصب دارد.

بنابراین هنگامی که یک تامین کننده یک رقم کاهش را نقل قول می کند، سؤالات بعدی مفید عبارتند از اینکه آزمون از کدام استاندارد پیروی کرده است، آیا این رقم با پد از قبل متصل شده-یا به عنوان یک لایه جداگانه اندازه گیری شده است، و اینکه آیا همان رقم برای ضخامت سفارش داده شده صدق می کند. یک گزارش برای یک پد دو-میلی‌متری، یک پد یک- میلی‌متری را توصیف نمی‌کند، و یک گزارش برای یک لایه زیرین جداگانه، یک-پیوست را توصیف نمی‌کند.

سه الگوی خرابی بیشتر شکایات صوتی در نصب SPC را تشکیل می دهند، و هیچ یک از آنها شامل هیئت مدیره نمی شود.

بیشتر خرابی‌های صوتی به جای مواد کف، به دلیل اتصال سخت در جایی در مجموعه هستند.

اولی اتصال سختی است که لایه زیرین را دور می زند، معمولاً در آستانه، کابینت ثابت یا نفوذ لوله. مورد دوم، لایه زیرینی است که به دلیل ضخامت آن به جای عملکرد آزمایش شده آن انتخاب شده است، که کفی را ایجاد می کند که نرم است و صدایی آرام تر ندارد. مورد سوم، مشخصاتی است که در برابر یک شکل آزمایشگاهی نوشته شده است، بدون اینکه شرایط مزرعه در نظر گرفته شود، بنابراین ساختمان با عددی اندازه گیری می شود که هرگز قرار نبود آن را برآورده کند.

هر سه طرح{0}}مشکلات مرحله هستند. هیچ کدام را نمی توان بعد از پایین آمدن کف بدون بلند کردن آن تعمیر کرد. این بدان معناست که سؤال آکوستیک به جای اینکه با اولین شکایت از کف پایین وارد شود، به مشخصات در کنار ضخامت، لایه سایش و پرداخت تعلق دارد.

صدای ضربه یک شکایت صوتی است که کفپوش واقعاً می تواند تأثیر بگذارد، و تأثیر آن از خود کف پوش نیست. یک هسته سفت و سخت انتقال می دهد. مجموعه جذب می کند. هر تصمیمی که نتیجه را تغییر می دهد در زیر سطح یا اطراف لبه آن قرار می گیرد.

لنت را با عملکرد آزمایش شده به جای ضخامت مشخص کنید، محیط را ایزوله نگه دارید و کف را به عنوان یک سیستم به جای یک محصول در نظر بگیرید. این سه کار را انجام دهید و آپارتمان زیر ساکت می ماند. جایگزین یک طبقه بسیار خوب و یک همسایه بسیار ناراضی است.