یک سیستم پانل دیواری تزئینی در فضای داخلی تجاری. مجاز بودن آن در آنجا بستگی به سندی دارد که کسی تا زمان بازرسی از آن درخواست نمی کند.

دیوار تمام شده است. درست به نظر می رسد، مشتری خوشحال است و بازرس ساختمان در روز سه شنبه می آید و طبقه بندی حریق تابلوهای تزئینی راهرو را می خواهد. هیچ کس آن سند را ندارد، زیرا هیچ کس فکر نمی کرد هنگام سفارش آن را بخواهد.

این رایج ترین شکست در انطباق در دیوارهای تزئینی است و تقریباً همیشه در بدترین لحظه ممکن کشف می شود. رامحدوده پانل دیواری PSیک محصول تزئینی است و پلی استایرن یک ماده قابل احتراق است. این دو واقعیت در برخی ساختمان ها با هم سازگار و در برخی دیگر ناسازگار هستند.

آنچه در ادامه می‌آید تلاشی برای خوانا کردن این مرز است، زیرا این موضوع یک نظر نیست و چیزی نیست که یک تامین کننده بتواند از طرف خریدار تصمیم بگیرد.

دیوارهای تزئینی معمولاً توسط یک طراح داخلی مشخص می شود، توسط یک پیمانکار سفارش داده می شود و توسط هر کسی که پرداخت می کند تأیید می شود. عملکرد آتش به طور پیش‌فرض با هیچ یک از این سه نفر سازگار نیست، بنابراین تا زمانی که یک بازرس یا یک افسر کنترل ساختمان آن را برمی‌دارد، از بین می‌رود.

پوشش تزئینی برای ظاهر مشخص شده است. عملکرد آتش یک تصمیم جداگانه است و معمولاً توسط هیچ کس گرفته نمی شود.

دلیل اینکه اشتباه می شود ساختاری است تا بی دقتی. یک طراح پایانی را برای ظاهر آن انتخاب می کند. یک پیمانکار آنچه را که طراح مشخص کرده است می خرد. یک تامین کننده آنچه سفارش داده شده را ارسال می کند. هر یک از این مراحل به طور جداگانه معقول هستند و هیچ یک از آنها به طور طبیعی این سؤال مهم را ایجاد نمی کند: آیا این ساختمان به سطح دیوار نیاز دارد تا طبقه بندی آتش خاصی را رعایت کند و آیا این محصول آن را برآورده می کند؟

هزینه دیر پرسیدن زیاد است. پانل هایی که در بازرسی ناموفق هستند باید برداشته شوند و برداشتن آن به آن آسیب می رساند، بنابراین مواد قابل بازیابی نیست. در یک جاسازی کامل-، کار برای جدا کردن و نصب مجدد معمولاً بیشتر از هزینه موادی است که مشکل را آغاز کرده است.

پلی استایرن یک ترموپلاستیک است. هنگامی که در معرض حرارت کافی قرار می گیرد، نرم می شود، سپس ذوب می شود، سپس می سوزد و مواد مذاب می توانند چکه کنند. این رفتار با یک ماده ترموست که در محل ذغال می شود متفاوت است و تفاوت در راهرویی که مردم باید ساختمان را ترک کنند اهمیت دارد.

در یک خانه، صفحات تزئینی به ندرت نیاز طبقه بندی آتش را جلب می کند. در یک ساختمان تجاری یا عمومی، ممکن است پنل مشابه اصلاً مجاز نباشد.

دو شاخص اندازه گیری می شوند و قابل تعویض نیستند. گسترش شعله توصیف می کند که آتش با چه سرعتی در سراسر سطح حرکت می کند. توسعه دود نشان می دهد که مواد در هنگام سوختن چه مقدار دود مبهم تولید می کنند. یک محصول می تواند در اولی امتیاز خوبی داشته باشد و در دومی ضعیف باشد، و در یک مسیر فرار معمولاً دومی مهم است، زیرا دود چیزی است که افراد را از یافتن خروجی باز می دارد.

نکته سومی نیز وجود دارد که به ندرت در مطالب بازاریابی ظاهر می شود. برخی از پانل های پلی استایرن حاوی مواد افزودنی مقاوم در برابر شعله هستند که بدون تغییر در شیمی زمینه، نتیجه گسترش سطح را بهبود می بخشد. پانل هنوز ذوب می شود و همچنان می سوزد. به سادگی طول می کشد تا شعله در سراسر صورت حرکت کند. مشخصاتی که این دو را معادل تلقی می کند، مشخصاتی است که از یک دیتاشیت نوشته شده است تا درک مطلب.

اینجاست که بیشتر مشکلات شروع می شود. چندین سیستم طبقه‌بندی در سطح بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند، و از حروف یکسان برای معانی بسیار متفاوت استفاده می‌کنند.

تابلویی که در یک سیستم به عنوان کلاس B توصیف می شود ممکن است نسبت به کلاس B در سیستم دیگر بسیار کوتاه باشد. نامه به تنهایی حاوی هیچ اطلاعاتی نیست.

ASTM کلاس B یک شاخص گسترش شعله را تا 75 مجاز می کند. عرضه‌کننده‌ای که بدون نام‌گذاری استاندارد اعلام می‌کند که یک پانل کلاس B است، ادعایی قابل ارزیابی ندارد و مشخص‌کننده‌ای که آن بیانیه را می‌پذیرد، ریسکی را متحمل می‌شود که بی‌سر و صدا به آنها منتقل شده است.

همین تله بین ASTM کلاس A و EN A1 یا A2 وجود دارد. ASTM کلاس A توسط بسیاری از مواد قابل احتراق قابل دستیابی است که به سادگی در برابر گسترش شعله سطحی مقاومت می کنند. EN A1 مستلزم این است که مواد به طور مؤثری- غیر قابل احتراق باشند. هیچ محصول پلی استایرنی به A1 نمی رسد. مشخصاتی که A1 را فراخوانی می‌کند و سندی را با نقل قول ASTM کلاس A دریافت می‌کند، حتی اگر هر دو سند حاوی حرف A هستند، رعایت نشده است.

گزارش آزمایش تنها در صورتی معنادار است که مجموعه ای که آزمایش شده شبیه مجموعه ای باشد که در حال ساخت است. این واضح به نظر می رسد و به طور معمول نادیده گرفته می شود.

این گزارش یک پانل آزمایش شده در یک ساخت{0}} خاص را توصیف می کند. زیرلایه را تغییر دهید و نتیجه ممکن است دیگر چیزی را که در حال نصب است توصیف نکند.

چهار چیز برای بررسی در خود سند. استانداردی که آزمون به آن انجام شد، به طور کامل نامگذاری شد. زیرلایه ای که پانل روی آن نصب شده بود، زیرا یک پانل آزمایش شده روی پشم معدنی رفتار متفاوتی با همان پانل روی چوب های چوبی دارد. ضخامت آزمایش شده، زیرا گزارش یک گیج به طور خودکار دیگری را پوشش نمی دهد. و تاریخ، زیرا فرمولاسیون تغییر می کند و یک گزارش قدیمی ممکن است محصولی را توصیف کند که دیگر تولید نمی شود.

مورد پنجم با وجود اینکه به ندرت در گزارش آمده است ارزش پرسیدن دارد. آزمایش عملکرد آتش اغلب بر روی یک نمونه کوچک در یک کوره آزمایشگاهی انجام می شود و رفتار یک دیوار بزرگ در آتش واقعی به هندسه، اتصالات و تهویه نیز بستگی دارد. گزارش یک طبقه بندی ایجاد می کند. نحوه عملکرد دیوار را مشخص نمی‌کند، و با آن رفتار می‌کنیم که انگار این‌طور است که چگونه ساختمان‌ها حول یک عدد طراحی می‌شوند تا اطراف آتش.

قوانین بسته به کشور، ایالت و نوع ساختمان متفاوت است، بنابراین هیچ تامین کننده ای نمی تواند پاسخی جهانی بدهد. آنچه می توان گفت این است که محدودیت ها در کجا قرار می گیرند.

راه‌های فرار، ساختمان‌های مرتفع-و مکان‌های تجمع عمومی جایی هستند که صفحات تزئینی قابل احتراق اغلب با-ناسازگار می‌شوند.

راهروها، راه پله‌ها و سایر راه‌های فرار تقریباً در هر حوزه قضایی کنترل‌شده‌ترین مکان‌ها هستند و دلیل خوبی هم دارند. ساختمان‌های مسکونی بلند-و چند نفره-در جایگاه بعدی قرار دارند، به‌ویژه جایی که پوشش خارجی تنظیم می‌شود. مکان های اجتماعات عمومی، مدارس، بیمارستان ها و هتل ها در ادامه می آیند. فضای داخلی خرده فروشی و اداری اغلب کمتر محدود می شود، اگرچه موقعیت دیوار در داخل ساختمان همچنان اهمیت دارد.

معمولاً یک مسکن مجرد، کم‌محدودیت‌ترین مکان در بین همه است. به همین دلیل است که همان پنل می‌تواند کاملاً در یک ساختمان مناسب باشد و در ساختمان بعدی ممنوع شود، و به همین دلیل است که تامین‌کننده‌ای که فقط می‌پرسد آیا محصول برای استفاده تجاری مناسب است، سؤالی مطرح نکرده است که بتوان به آن پاسخ داد.

سوالی که می توان به آن پاسخ داد محدودتر و مفیدتر است. این پروژه به چه طبقه بندی نیاز دارد، در کدام استاندارد، در چه مجموعه ای تست شده است؟ آن سه اطلاعات را به یک تامین کننده بدهید و پاسخ قابل تایید می شود. آنها را خودداری کنید و پاسخ یک بیانیه بازاریابی است.

در جایی که نمی توان یک طبقه بندی را با یک محصول پلی استایرن برآورده کرد، جایگزینی معمولاً در سطح مواد به جای سطح طراحی انجام می شود. دیوار یکسان به نظر می رسد. تابلوی پشت آن تغییر می کند.

جایگزینی در سطح مواد معمولاً طرح را دست نخورده نگه می دارد. جایگزینی در سطح طراحی به معنای شروع دوباره نقاشی است.

در عمل تصمیم جایگزینی اغلب بر اساس یک اتاق-بر-اتاق گرفته می‌شود نه برای کل پروژه. تابلوهای تزئینی در یک قسمت پذیرایی، یک اتاق جلسه یا یک طبقه فروش معمولاً می توانند همانطور که مشخص شده است باقی بمانند، در حالی که راهرویی که آنها را به هم متصل می کند به محصول دیگری منتقل می شود. این هدف طراحی را در جایی که قابل مشاهده است حفظ می‌کند و مواد سازگار را در جایی که مقررات واقعاً اعمال می‌شود، که معمولاً منطقه کوچک‌تری از انتظار مشتری است، قرار می‌دهد.

دلیل تکرار این مشکل این است که صنعت می پرسد آیا یک محصول برای استفاده تجاری مناسب است یا خیر، و این سوال پاسخی ندارد. مناسب بودن ویژگی ساختمان است نه تابلو.

در عوض بپرسید که پروژه به چه طبقه بندی نیاز دارد، در برابر کدام استاندارد، در کدام مونتاژ. این سؤال پاسخ دارد، می توان آن را در برابر یک سند تأیید کرد، و می توان آن را قبل از سفارش یک پانل پرسید. جایگزین این است که در روز سه شنبه، در یک راهرو تمام شده، در حالی که مشتری در کنار شما ایستاده است، متوجه شوید.